چکیده: مساله تحکیم خاک با استفاده از روش های متعدد و متنوع بهسازی، امروزه یکی از مهمترین کاربردهای علم ژئوتکنیک به شمار می آید. احداث سازه ها روی بستر های نامناسب و خاک های مساله دار، این الزام را ایجاد می کند که پیش از شروع طراحی و عملیات اجرایی سازه عملیات بهسازی جهت مناسب سازی بستر در اولویت قرار گیرد. در مورد     سازه های در حال احداث و یا بهره برداری نیز در صورت لحاظ نشدن صحیح شرایط بستر در طراحی و اجرا و متعاقبا رخ دادن نشست و آسیب های وارده ناشی از نادیده گرفتن شرایط ژئوتکنیکی ضرورت اجرای تحکیم خاک بوجود خواهد آمد. لذا در این مقاله به شرح مختصری از روش های معمول بهسازی خاک پرداخته می شود.

علم ژئوتکنیک با تکیه بر تجربیات و ابتکارات اجرایی چند صد ساله و نیز بیش از یک قرن مبانی علمی و آکادمیک، امروزه امکان طراحی و اجرای بسیاری از ابر پروژه ها را فراهم ساخته است. یکی از مهمترین کاربردهای دانش ژئوتکنیک بهره گیری از مبانی آن در راستای ساخت بستری مناسب جهت احداث پروژه های واقع در محدوده خاک های مساله دار[۱] است. بستر مناسب از دیدگاه مهندسی ژئوتکنیک به بستری گفته می شود که در آن، خاک دارای ظرفیت باربری و مقاومت برشی کافی در مقابل بارگذاری طرح بوده و نشست های تحکیمی و تغییرات حجمی انبساطی و انقباضی ناشی از بارگذاری در توده خاک در محدوده مجاز باشد. از این رو ساخت چنین بستر مناسبی در عموم پروژه ها به ویژه پروژه های واقع در خاک های مساله دار، موضوع تحکیم خاک را در اولویت بررسی قرار می دهد.